پادیاو در معماری ایرانی

پادیاو در معماری ایرانی

حیاط دور بسته ای که حوض یا جوی آب در میان داشته باشد، گودال باغچه (به فرانسوی پاسیو گفته می شود) در فارسی کهن و میانه به معنای طهارت و شستو شو و نیز جایگاهی برای شستشو. پادیاو با همه ویژگی هایش بعد از اسلام در پیش مساجد و زیارتگاه ها به نام وضوخانه جای گرفت(پیرنیا، کریم،1383). پادیاو معنی پاکیزه کردن و پلید زدایی دارد، حوضخانه و وضوخانه(پیرنیا،198: 1378). پادیاو، جایگاهی برای شستشو و وضو گرفتن در مسجدها(رفیعی سرشکی، 1382: 91).

• رفیعی سرشکی، بیژن (1382)، فرهنگ مهرازی(معماری ایران)، نشریه ی شماره ی 362 ، تهران: انتشارات مرکز تحقیقات ساختمان و مسکن.
• پیرنیا، محمدکریم(1378)، آشنایی با معماری اسلامی ایران، ساختمان های درون شهری و برون شهری، تدوین غلامحسین معماریان، تهران: انتشارات دانشگاه علم و صنعت ایران.
• پیرنیا، کریم (1383)، سبک شناسی معماری ایرانی، سروش دانش.